شهید حاج عباسعلی فرید
 
وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرینَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذینَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْری تَحْتَهَا الْأَنْهارُ خالِدینَ فیها أَبَداً ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ

(این جواب از زبان خودم هست منی که سالیان سال هست حاجی در زندگیمان بوده )

دوست خوبم ...

سکوتم از رضایت نیست ،

دلم اهل شکایت نیست ...

فقط به چند نکته کوچیک اشاره میکنم

وقتی به حاج عباس میگفتیم برای ترکشهای که در پا یا سر داری

برو و درجه جانبازی تو افزایش بده

میگفت کار برای خدا بود کمی هم نیگه داریم برای اون دنیا ...

پسران حاجی در مکتب پدر و مادر درس صبوری و ایستادگی گرفتن یاد گرفتن

گاهی اوقات حتی زمانی که حق با انهاست سکوت کنند...

خانم حاجی در اون سال داغ دو عزیز دید هنوز در فراغ و داغ پدر بود

که در اوح ناباوری همسر فداکارش به شهادت رسید

پس زخمهای روح او الیتام نیافته ...

سکوت انها نشان از سپاس از این مردم فداکاری بود

که در اوج گرمای و روزه در ان روز وداع پرشکوهی با شهیدشان داشتن

و الحق این شکوه نشان این بود که

در اوج گمنامی این سردار باز هم مردم قدرشناس بودن ...

اما در مورد  شهرک فردوسی فقط سکوت میشود کرد ...

 

 


نوشته شده در تاريخ ٧ اسفند ۱۳٩۱ توسط دوستدار شهدا
تمامی حقوق مطالب برای شهید حاج عباسعلی فرید محفوظ می باشد